Αυτισμός. To "2" που θεραπεύει. Γιάννης Μπούγος, Ψυχολόγος Δ/ντής "Σύναψις"

Η έννοια του πλήθους, του δυϊσμου και η κοινωνικότητα στην εκπαίδευση του Αυτισμού.


Ένα παιδί με Αυτισμό χρειάζεται να αντιληφθεί και να κατανοήσει έγκαιρα την έννοια του αριθμού 2 και κατ επέκταση της ΠΡΟΣΘΕΣΗΣ και της ΣΥΝΘΕΣΗΣ. Αυτό φαίνεται να μην είναι καθόλου ένα απλό μαθηματικό ζήτημα αναγνώρισης ενός αριθμού, ανάκλησής του, ονοματοδοσίας και αντιστοίχησης με ορισμένη ποσότητα.

Αφορά μάλλον μια κεντρική και θεμελιώδη γνώση που άμα κατακτηθεί σωστά συμπαρασύρει μια σειρά βασικών δεξιοτήτων και βοηθά το παιδί ακόμα και σε ζητήματα που αρχικά φαίνονται άσχετα μ αυτή τη γνώση όπως η κοινωνικότητα ή το παίξιμο κιθάρας (όπου απαιτείται ΑΜΦΙΠΛΕΥΡΟΣ συντονισμός λεπτής κινητικότητας) . Σχετίζεται θα λέγαμε με την δυσκολία στην κεντρική συνοχή που είναι πρωταρχική στον Αυτισμό. Αφορά διαδοχικά αθροίσματα επιμέρους στοιχείων που τελικά συγκροτούν εντελώς νέες αυθύπαρκτες δομές.


Πάρτε για παράδειγμα το μάζεμα των παιχνιδιών. Ένα παιδί με Αυτισμό συνήθως θα μαζέψει τα παιχνίδια του πιάνοντας με το ένα χέρι ΕΝΑ παιχνιδι τη φορά! Σπανίως και μετά από εκπαίδευση θα μπορέσει να αθροίσει για αρχή τα χέρια του (ως διακριτά εργαλεία που μπορούν αφού ΕΝΩΘΟΥΝ να κάνουν 1 κοινή δραστηριότητα - το μάζεμα) και έπειτα να άθροισει και τα παιχνίδια πιάνοντας τα όλα μαζί ως ένα επίσης άθροισμα +1 κάθε φορά αντικειμένων. Να σκεφτεί και να πράξει δλδ ΟΛΙΚΑ.

Στα αρχαία ελληνικά (μια κατεξοχήν συνθετική γλώσσα) υπήρχε ένας τρίτος χρόνος στα ουσιαστικά εκτός απ τον ενικό και τον πληθυντικό που ονομαζόταν δυϊκός. Αφορούσε την απόδοση με μια λέξη από γνωστά ζεύγη πραγμάτων. (τω οφθαλμώ, τω πόδα, τω χείρα κοκ). Το ίδιο συνέβαινε και με ορισμένα ρήματα όπου νοήματα δύο λέξεων συνεκφέρονταν ως μια.

Ας πάρουμε το αρχαίο ελληνικό ρήμα λύω 'λύνω'. Ο μέλλοντάς του είναι λύσω. Στα νέα ελληνικά ο μέλλοντας του ίδιου ρήματος είναι θα λύσω. Δύο λέξεις αντί για μία.

Γιατί είναι σημαντικό αυτό και πως μπορεί να σχετιστεί με την εκπαίδευση του Αυτισμού.


Είναι γνωστό πως τα άτομα με κάποια διαταραχή του Αυτιστικού φάσματος έχουν μεταξύ άλλων ένα κεντρικό χαρακτηριστικό να αναλύουν σε ελάχιστη δυνατή λεπτομέρεια ένα ερέθισμα. Να διαιρούν σε μονάδες τα οποία ερεθίσματα με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται στην αντίληψη συνόλων. Της σύνθεσης δηλαδή επιμέρους "κομματιών" για να χτίσουν την μεγάλη εικόνα. για Για να γίνει αντιληπτό ένα σύνολο πρέπει το ατομο να είναι ικανό να συνθέσει τα επιμέρους στοιχεία του και να τα ενώσει. Στην πραγματικότητα είναι η δυνατότητα της πρόσθεσης είτε σε μορφή σύνθεσης. (αυγό+χτύπημα=ομελέτα) είτε σε μορφή διάζευξης "το λούνα πάρκ είναι ή ανοιχτό ή κλειστό ταυτόχρονα μέχρι να το διαπιστώσουμε"

Το πλήθος και τα σύνολα βρίσκουν εφαρμογή σε μια πλειάδα δραστηριοτήτων και εννοιών ακομα κι εκεί που δεν είναι προφανές. Π.χ έχουμε το σύνολο των ζώων που περιλαμβάνει επιμέρους κατηγορίες και επιμέρους μονάδες-άτομα που μπορούν να προστεθούν χωρίς να χάσουν τις αρχικές τους ιδιότητες(γάτα-σκυλος.. άγρια-ήμερα κοκ)

Είναι σαφές πως η εφαρμογή του δυισμού έχει και την απόλυτη εφαρμογή και στις κοινωνικές δεξιότητες αφού και η βασική αντίληψη του "εμείς" προϋποθέτει την ικανότητα να αντιληφθείς δύο ξεχωριστά "εγώ" που γίνονται ένα.


Εν κατακλείδι η διδασκαλία του 2 ως "παραπάνω από ένα" είναι ένα κλειδί στη εκπαίδευση του Αυτισμού και συνιστάται να λαμβάνετε υπόψη στις περισσότερες εκπαιδευτικές δραστηριότητες που εμπλέκεται το άτομο.


Γιάννης Μπούγος Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπευτής CBT Ειδ. Αγ


"

578 Προβολές0 Σχόλια