Πολλά χρόνια αγαπήσαμε τις πυραμίδες της μάθησης. Βάζοντας χαμηλά την πολύ αισθητηριακή διδασκαλία και το βίωμα ως κατώτερα επίπεδα κατανόησης και αφήνοντας τη διδασκαλία με κείμενο και σύμβολα "ψηλά".

Σήμερα όμως ανακαλύπτουμε ότι αυτές οι πυραμίδες ήταν πολύ απλές, τακτοποιημένες και μας έδιναν την αίσθηση ότι ξέρουμε ακριβώς πώς λειτουργεί η μάθηση χωρίς να είναι ακριβώς έτσι.
Η μάθηση δεν είναι τόσο υπάκουη.

Ένα παιδί μπορεί να συμμετέχει σε μια εντυπωσιακή, πολυαισθητηριακή δραστηριότητα και να μη μάθει σχεδόν τίποτα. Μπορεί επίσης να διαβάσει μία μικρή παράγραφο και να συναντήσει εκεί κάτι που θα αλλάξει ολόκληρο τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται.

Το μέσο από μόνο του δεν εγγυάται τη μάθηση.

Χρειάζεται προσοχή. Σύνδεση με όσα ήδη γνωρίζουμε. Ενεργή επεξεργασία. Προσπάθεια ανάκλησης. Εφαρμογή σε διαφορετικές συνθήκες. Ανατροφοδότηση και νέα προσπάθεια.

Δεν μαθαίνουμε απλώς επειδή είδαμε, ακούσαμε ή αγγίξαμε κάτι.

Μαθαίνουμε όταν αυτό που συναντήσαμε άρχισε πραγματικά να δουλεύει μέσα μας.