Κατανοώντας την ηχολαλία και την ηχοπραξία στον Αυτισμό. Γιάννης Μπούγος Ψυχολόγος, Δ/ντής "Σύναψις"

Έχεις δει παιδί να επαναλαμβάνει τη δική σου ερώτηση; Έχεις δει να αλλάζει τη φωνή του μιμούμενο τον αγαπημένο του YouTuber;

Αυτό που ονομάζουμε ηχολαλία αλλά και ηχοπραξία (η μίμηση κινήσεων) δεν είναι απλές και "άδειες" μιμήσεις. Είναι το σώμα που χτίζει την σκέψη πριν προλάβει να το κάνει γλώσσα. Πριν την επεξεργασία που θα θα γίνει λειτουργική γλώσσα. Σ' εκείνο το επίπεδο που απλά κάνει δικό του, αυτό που βλέπει ή ακούει. Χωρίς διάκριση συχνά.

Η σκέψη που οδηγεί στη γλώσσα δεν γεννιέται αφηρημένα. Γεννιέται μέσα στο σώμα.

Το παιδί λοιπόν που επαναλαμβάνει μια φράση ή μια κίνηση, δεν αντιγράφει απλώς μια συμπεριφορά.

Χρησιμοποιεί έναν πρώιμο και αρχαίο μηχανισμό μάθησης!

Πρώτα μιμούμαι, μετά εσωτερικεύω, έπειτα κατανοώ και στο τέλος χρησιμοποιώ. (Πολλά παιδιά στο φάσμα ολοκληρώνουν τη διαδρομή με άλλο τρόπο ή σε άλλο χρόνο)

Ο εγκέφαλος μας είναι φτιαγμένος για να «συντονίζεται» με την πράξη του άλλου. Να τον καθρεφτίζει. Για αυτό η μίμηση δεν μπορεί να είναι παθολογία. Είναι συστατικό και θεμέλιο κοινωνικής μάθησης.

Στον Αυτισμό, αυτός ο μηχανισμός δεν λείπει.Απλώς λειτουργεί με διαφορετική οργάνωση και διαφορετικό ρυθμό.

Το άτομο δεν επαναλαμβάνει γιατί δεν έχει δική του φωνή.

Επαναλαμβάνει γιατί η φωνή χτίζεται όταν δανείζεται από τον άλλον.

Δεν αντιγράφει γιατί δεν έχει σκέψη.

Το σώμα του σκέφτεται με κίνηση. Και η κίνηση πρέπει πρώτα να ενσωματωθεί.

Η ηχολαλία και η ηχοπραξία είναι η προεργασία για το νοήμα.

Είναι ο σκελετός πριν το τελικό κείμενο.

Και δεν τιμωρείς ούτε κρίνεις ποτέ κάποιον για την προεργασία του.

Πρακτικά:

Δεν σταματάμε την ηχολαλία

Την ακολουθούμε, την εξηγούμε και στο τέλος την αξιοποιούμε.

Γιατί τελικά καμία ανθρώπινη σκέψη ή πράξη δεν είναι αμιγώς δική μας.

Όλοι μιμούμαστε πριν γίνουμε αυτό που είμαστε.-